خانه ي زرد من

اسباب كشی اجباري

آزاده — Sat, 25 Feb 2006 22:19:00 GMT

مَن

مِن بعد اين جايم:

HTTP://WWW.KHANEHZARDMAN.BLOGFA.COM

کاش بر می گشتم

آزاده — Sun, 19 Feb 2006 21:40:00 GMT

دلم برای نوار قصه هايم تنگ شده . يک کيسه ی نايلونی پر از نوار . دلم برای نوار قصه هايم تنگ شده . يک کيسه پر . همه را دادم به زينب . زينب الان کجاست ؟ می خواهم نوارهايم را ازش پس بگيرم . آن موقع ۴ - ۵ ساله بود . کوچولو و تپل . پدرش مداح بود . مادرش حامله بود . من زينب را می خواهم . فقط می خواهم نوارهايم را پس بگيرم . گردن کج گلابی... جن پينه دوز... فندق شکن . من نوارهايم را می خواهم . ديگر هيچ چيز نمی خواهم . خدايا ديگر هيچ چيز ديگر ازت نمی خواهم . نوار قصه هايم . دلم برايشان تنگ شده . زياد بودند . ۱۰ - ۱۲ تا نوار. می خواهمشان . شعرهای نوارهايم را می خواهم . انگار هيچ گاه تا به اين اندازه دلتنگ چيزی نبوده ام . که حالا . که امشب . نوارهای من کجا هستند ؟ خروس زری پيرهن پری ام را می خواهم . روباهه دمش درازه . نع . آزاده گوشاش درازه . گه خوردم بخشيدمشان به زينب . آهای ملت . زينب را می شناسيد ؟ خوشگل است و خوش زبان . می آمد خانه مان هی تند تند حرف می زد و از هر صد جمله اش نود و هشت تايش دروغ بود . خيال پرداز خوبی بود . نوار قصه هايم دستش است . يک کيسه ی نايلونی پر . صف طويل سينما فرهنگ . شهر موش ها . من و مامان آن وسط ها . يکی آمد کاست های فيلم را می فروخت . شهر موشهای ۱ . شهر موش های ۲ . توی يک بسته ی قشنگ با عکس های فيلم . مامانم برايم خريد . حالا می خواهمشان . مال منند . نوارهای منند. می خواهمشان . زينب کجايی؟ دارم گريه می کنم . دارم بلند بلند گريه می کنم . بی قرارم . دلم تنگ است . دلم خيلی تنگ است . خاله سوسکه و درد پدرم چرا می ذاری سر به سرم ؟

راه می روم . راه می روم . خيابان های خاکی زاهدان از ملالم هيچ نمی کاهند . درست است . اين جا هيچ کس آدم را نگاه نمی کند . نا مرئی می شوی انگار . يعنی اين قيافه ی زار را هم نمی بينند ؟ نمی فهمند ؟ چرا کسی به دادم نمی رسد . من...نوار...قصه...هايم...را...می...خوا...هم...آهای...

تا چشم به هم بذاری می بينی که سر نداری کله پا شدی تو سندون نه دل داری نه سنگدون . آقا روباهه الهی قربونت برم . بيا پيشم . تو مال منی . نه مال زينب . پيدا کنيد اين زينب را . مگر چند سال پيش بود ؟ ۱۰ سال . نه نه . راهنمايی می رفتم گمانم . نه . پنجم دبستان بودم . تمام نوار قصه هايم را دادم به زينب . تمامشان را . وحالا . و حالا بعد از ۱۵ - ۱۶ سال مثل سگ از کرده ام پشيمانم . موسيقی سيندرلا هم تا نداشت . صدای محزون زنی که می خواند و يادم نيست چی . ساعت دوازده نيمه شب می شود و سيندرلا ديگر هيچ چيز ندارد . لباس هايش همان پاره پوره ها . کفش هايش همان کهنه های لعنتی . می دود از پله های قصر بيايد پايين . فرشته ی مهربان امانش نمی دهد . سيندرلای کوچک من . کجايی؟ زينب چه بلايی سرت آورده ؟ سر همه تان . چقدر می خواهمتان .

می دانم مادر . دختری که دارد کم کم ۲۶ سالگی را رد می کند ؛ دلش بايد چيزهای ديگری بخواهد . هيچ وقت آن طوری که تو می خواستی نبودم . مثل يک احمق عقب افتاده نشسته ام اين جا و دلتنگ نوار قصه هايم هستم . اشک هايم را ببين . کاش می شد برگردم .برگردم توی دلت و برای هميشه همان جا بکپم .

رد می شدم از خيابانی . تهران بودم . گم شده بودم طبق معمول . دوست دارم راههای نرفته را . خيابان ها و آدم ها و ساختمان های نديده را . ــــ اين جا هم که هستم ؛ گاهی راهم را کج می کنم از کوچه ای باريکه ای دالانی . قشنگ اند جاهای نديده . ـــــ سر در آوردم در يک کوچه ی بن بست پهن کوتاه خلوت . بيمارستان آبان . لرزيد پاهايم . بيمارستان آبان . جايی که يک ظهر تابستانی صدای عرعرم بلند شده درش . خواستم بروم تو . بروم خودم را معرفی کنم . بگويم من بر گشته ام . برگشته ام خانه . مرا همين جا به دنيا آورديد؛ از همين جا هم برگردانيد . اصلن می خواهم بمانم اين جا . اين جا خانه ی من است . باغ کوچکش . درخت های بزرگش . مرا برگردانيد . شما را به خدا مرا برگردانيد . هيچ چيز اين جا جذب نمی کند مرا . کوچه ها و معماری های نديده هم ديگر . نوار قصه هايم را هم که نمی دهيد . ولم کنيد . من به درد اين جا نمی خورم . می خواهم برگردم .

زينب هر کجا هستی الهی همين الان پايت گير کند به چيزی و با مخ بيفتی زمين و آی دردت بگيرد . دلم خنک می شود . می دانم . حالا که لنگ هايت دراز شده و سينه هايت بيرون زده ؛ برداشته ای روی نوار قصه هايم صدای انی و منی ضبط کرده ای . از همين زرزرهای امروزی . الهی بميری . نوار قصه های من بودند . کی گفته دادم مال خودت باشد . من خلم .خرم. خنگم. گاوم . تو جرا گرفتی ؟

حسرت نوارهايم . می دانم . هميشه می ماند روی دلم . می دانم . می ميرم . می پوسم . و هيچ گاه هيچ تنابنده ای نخواهد گفت : آن زنک بيچاره زمانی يک کيسه داشت پر از نوار قصه .

۲۷ بهمن ۸۴

(بدون عنوان)

آزاده — Thu, 16 Feb 2006 16:23:00 GMT

پرشين بلاگ پاک قاطی کرده. بايد يه جای ديگه رو پيداکنم. امن و امان و سريع . سراغ دارين ؟

سيگنال های پيرا زبانی يك برگردان ابژه ی رمزگانی !

آزاده — Mon, 13 Feb 2006 16:14:00 GMT

اينروزها بايد دنبال يک پروفسور زبان شناس در حوزه ی ادبيات فارسی باشم تا وقت

بذاره و مرحمتی بکنه ؛و ترجمه ی اگزوتيک دکتر فرزان سجودی از کتاب " نشانه شناسی تئاتر و درام "

رو به فارسی متداول ترجمه كنه و كتاب ديگه ای كه ترجمه ی ترجمه ی

جناب سجودی باشد رو چاپ بكنه !

به حق كه اين ترجمه همانطور كه جناب دكتر صادقی در مقدمه عنوان كرده اند ؛ برای

تمام دوستداران اين هنر و به خصوص هنرمندان شهرستان های دور و نزديك كه

دستشان از مراكز علمی و دانشگاهي كوتاه است ؛ از هر نظر ياری رسان می باشد!

دال و مدلولتان بی "نوفه" باد !

اينك به نام تو زبان گشوده ام

آزاده — Tue, 17 Jan 2006 17:27:00 GMT

خانم دان ما هيچ چی از اونی که مشيّت‌ِ خداست نمی دونيم .

آن اما من می دونم خانم وان دان .من ديگه نه چهارده ساله

می شم نه هيجده ساله .خداوند هر چی رو ندونه اينو

خوب می دونه .

خانم دان اين چه ربطی به مشٌيت خداوند داره ؟

آن مشيت خداوند گاهی زندگی رو از ما دريغ می كنه .

...

آن بگذار اشك از چشمان من جاری شود .بگذار برای تو بگريم .

از اشك هايم دوری نكن چرا كه من غريبم .من گنگ بوده ام و خاموش .

اينك به نام تو زبان گشوده ام . و با تو به زبان خودم سخن می گويم ؛

زبان اشك هايم . تو صورت خشم خود از من بگردان .بلای خود از من بردار .

از نيكويی هايت ـ فراوان ـ بر من ارزانی دار . مرا به آتش خويش افروخته

گردان .

دلم را گرم كن تا بدانم برای چه به انتظار نشسته ام تو را و مرگ را .

می خواستم اسب باشم ـ محمد چرم شير

می آيم می آيم می آيم

آزاده — Wed, 23 Nov 2005 06:35:00 GMT

خونه ی زردم يکساله شد . میام. بعدن ... .

بدون عنوان

آزاده — Sun, 28 Aug 2005 18:15:00 GMT

منم و شب بيداری و سگ های زاهدان ؛

و دست هايی که در بی تابی ِ حضور

كابوس عقيم ماندن را با چنگ و دندان پس می زنند .

درخت گلابی مدتيست بار نمی دهد .

برايش دعا كنيد .

و ما هنوز زنده ايم

آزاده — Sat, 20 Aug 2005 18:05:00 GMT

اين نوشته رو که از قول ويرجينيا وولفه ؛توی يک وبلاگ ديدم. می خوام اين جا هم باشه :

" ادبيات نسخه ی دومی از زندگی نيست . از آن كثافت همان يك

نسخه كافيست ."

وقتی هفده ساله بودم...

آزاده — Mon, 18 Jul 2005 18:53:00 GMT

برو رفيق . برو.

ديگر نيازی به بودن تو نيست .

تو را برای تكامل خويش می خواستم .

كامل شده ام . كامل شده ام .

تكه ی گمشده ام در خودم بود . در خودم...

در خودم گم شده بودم .

در خودم به بيراهه رفته بودم .

پيدا شده ام پيدا شده ام

بی نياز از تو . بی نياز از تو...

برو رفيق . برو .

ديگر نيازی به بودن تو نيست .

عشق در من شكفت شكفت و بر اندامم شكوفه های مريم رست .

ديگر هيچ عشقی از من مجوی وقتی با تمام ذرات وجود ؛ عاشق زيبايی ِ خويشتنم .

ديگر عطشی برای تو در من نيست .

من خودم را ديده ام . خودم را ديده ام .

چه پر شكوهم . چه پر شكوه...

برو رفيق . برو .

انبانت را بر دوش گير و از اين جا برو .

شبانگاهان غوطه ور در خلسه ی نورانی خود ؛ عاشقانه از وجود خويش كام

می گيرم .

ديگر نيازی به حضور تو نيست .

گويی وزوز يك مگس ؛ مزاحم عشقبازی دو مجنون شده است ...

برو رفيق . برو . ديگر نيازی به بودن تو نيست .

۷۷/۴/۳

وقتی هفده ساله بودم...

آزاده — Sat, 16 Jul 2005 22:00:00 GMT

تو شور انگيز نبودی.

تو درد بودی درد بودی درد بودی

تو تمنای پر شوکت عشق نبودی

تو ضجه ی خفقان و سياهی بودی ؛

و من اينرا نمی دانستم نمی دانستم نمی دانستم

سال های درازی را خفته در تن پوشی از وهم و تصور و رويا

به كور سو شعله ی فانوسی شكسته و كهنه

آويخته بر ديوار ويران خرابه ای رو به زوال

خيره شده بودم

گمان می کردم آن ماه است که می درخشد...

از خوابی کهنه بر می خيزم و بی هيچ مهلتی برای ديدن به خوابی تازه فرو می افتم

بی آن که توانايی راندن تو را داشته باشم...

آن چه من می بينم جز اوهام خواب های شبانگاهی ام نيست .

آن چه ما می بينيم تنها سايه ای از کابوسها و گمان ها و ظن های ماست که بر ما

سلطه دارد.

و حقيقت

در لابلای انبوهيِ تصورات ما

پنهان شده است ؛ پنهان .

۷۷/۱/۱۴