باز گربه ی نازنازی ام خواب است و خواب است

        باز گلهای قشنگ می خوابند و می خوابند

        باز پرنده ها در قفس می خوابند و می خوابند

        فقط خروس زيبای من می خواند و می خواند

        همه خوابند ؛ همه خواب

        به جز خروسم کاکلی

                                    کيهان بچه ها - آبان ۶۵ -

سال جديد   نوروز ۱۳۸۴  سال کار   سال  بيدار باش  مبارک

آزی خيکی ترس و نکبت رايش سوم  يادت نره . حواستو جمع کن ؛ مواظب باش امسال ديگه ضربدر نخوری ...

ميمون کوچولوی شيطون مسخره ی  عجيب و شگفت ؛ خيلی دوست داشتم . تمام مدت با دهان باز ؛ حيرت زده ی لحظه لحظهء بازيهات بودم . ميمون خوشگلم خدافظ....  

بهانه های ساده ی خوشبختی های من کوچک نيست . کوچک نيست .

بلکه می تواند جاودانه باشد .

بستنی قيفی .

چقدر نشاط آور بود .

مزه اش  بويش  شيرينی دلپذيرش  قيفش  طعم نان و طعم شيرش بوی کودکی هايش

چقدر خوشمزه بود .

طعمش هنوز توی دهانم هست . نشاط آور و شيرين .

من حالا می فهمم که تا به امروز با همين بهانه های ساده ی خوشبختی ؛

خوشبخت زيسته ام .

و تمام لحظه هايی که طعم اين بهانه ها را به خاطر گيج بازيهای گاه گاه 

و خود فراموشيهای کوچک  از خودم دور کردم ؛ حس بدبختی به جانم افتاد و هی

مرا جويد .

من هنوز هم می توانم با تکرار اين بهانه های بزرگ شيرين ؛ مثل يک بستنی

نشاط آور و خوشبخت باشم . مثل يک بستنی تازه وشيرين باشم .

مثل يک بستنی زندگی بخش باشم .

من هنوز هم با خوردن يک بستنی قيفی کوچک ؛ خوشحال و سرمست می شوم .

ای بهانه های ساده ی خوشبختی به خدا دوستتان دارم .

چه خوشبخت خواهم بود اگر برای طراوت های خيس من

  همواره يادآور تازه گی و جنبش و رشد و سعادت باشيد .

من با تکيه برشماست که تا به امروز نمرده ام...

                                                      ۲۴ / ۱۲ / ۷۵

گريز از تو هم آزادم نکرد .

گريز از تو فقط تو را از من گرفت و ديگر هيچ .

و حالا نه تو هستی و نه من . نه تو ماندی و نه من . هم تو رفتی و هم من .

خودم را گم کرده ام .

تو را گم کرده ام .

و چقدر می ترسم و چقدر مضطربم .

به من برگرد .

گريز از تو تنها کابوسهای نيمه شبم را نصيب کرد .

گريز از تو تنها قسمتی از خودم را از من ربود .

گريز از تو ؛ گريز از من بود .

و چه ساده من را به فراموشی سپردم .

و چه ساده

مردم .

و حالا نه زندانی هست ؛ نه آسمان بی نرده ای .

و حالا ديگر هيچ نيست .

هيچ .

و من می ترسم .

ای غروب ابدی  ای غروب ابدی

من می ترسم ...

                 ۳/۱۲/۷۵

 

و من چقدر از زيبايی متنفرم .نفرين به زيبايی .

به هر چه زيبا ؛ به هر چه زيبا نفرين .

نفرين به اين قوس گنبدی تيره  تيره  تيره .

نفرين به هر چه تيره و نفرين به هر چه قوس گنبدی .

من در خودم ؛ من در تو ؛ در تو ای برودت هر چه زشتی ؛

در تو ای تجلی هر چه گناه ؛ در تو ای کدر  ای سياه  نمی گنجم .

من سپيدم .

چونان لکه ای سپيد بر بستری از سياهی ها افتاده ام و راهی به رهايی ندارم .

تنگ است . اين ديوار ؛ اين حصار ؛ اين هجوم بی امان بودن .

به خدا من نه از امواج زيبای دريايی آمده ام ؛ نه از ريسمان طلايی آسمان .

به خدا من اصلا خيال آمدن نداشتم .

نفرين . نفرين به هر که مرا به اين حصار سياه بی روزن انداخت .

نفرين ؛ نفرين بر تو که از سخاوت باران و از صلابت دريا و از هر چه خوبی و از هر چه

بدی که هست و از هر چه که نيست و از هر آنچه حتی يادی  خاطری از تو بر جای

بگذارد ؛ بيزارم .

مرا رها کنيد . سوگند به بزرگ ؛ سوگند به رها ؛ ای فرشتگان رها ؛ مرا رها کنيد .

من از جنون آدميت ؛ من از اين گودال تاريک می ترسم .

من از تو ای سياه ؛ ای گودال تاريک سياه ؛ که زيستن ؛ اين بی اعتبارترين واژه ی

عالم را نثارم کرده ای ؛ بيزارم .

من از هر چه نثاری که از اين جنس باشد بيزارم .

کجاست راه پرواز ؛ راه عدم .

آخ عدم  عدم  عدم  .

چقدر خوشبخت بودم اگر موجود نبودم .

اگر اکنون در عدم خويش مرده بودم .

اگر به جای تفکر درباره ی اين واژه های پست ؛ به هر چه بی رنگ به هر چه هيچ

به هر چه بی واژه می انديشيدم .

حالا؛ وقتش رسيده که بخوابم .

بخوابم و درد را برای مشتاقانش باقی بگذارم .

که من نه از تبار درد مندانم نه از نبار بی دردان .

من آنقدر مرده ام که حتی هيچ طرحی از خودم را هم به خاطر ندارم .

فراموش کن . همانطور که من فراموش کردم...

                                                         ۲۶/ ۱۱ / ۷۵

 

 

نشسته بود  . دستش زير چانه . به جايی نا پيدا خيره .

نه . نمرده بود .هنوز جاده ی رگ هايش پر از گرمی خون بود . هنوز بدنش يخ نزده بود .

سرش را نا متعادل تکانی داد و بی حرکت ماند . 

چقدر بيقرار بود . بيقرار و پوچ...

اون کی بود ؟ من که نبودم ؟ 

بودم؟

خداست آفريننده ی سپهر و زمين .

خداست فراش قلب های عاشق .

من که خدا نبودم .

بودم ؟

کجاست اين سنگ رنوس ؟

سنگ رنوس کيميا که سنگ صبور دل ها می شود .

من که سنگ صبور نبودم ؛ سنگ رنوس نبودم .

بودم ؟

خاک ؛ خاکستريست . آسمان آبی .

 خاکستری يا آبی .

چه فرقی می کند ؟

فرقی می کند؟

کو روزنه ی اوج ؟

کجاست پنجره ی رو به پرواز؟

ولی من که پرنده نبودم .

بودم؟

خالقا   رحيما   بزرگا

گهواره ام را تکانی ده و خوابم کن .

من گريه از سر بی پستانکی را دوست ندارم .

پستانکم کجاست ؟

من که پستانک نداشتم . داشتم ؟

من که نگريسته بودم .

گريسته بودم ؟

آه

آه کشيدن سهم همه است .

سهمی که همه حق داشتنش را دارند .

آه

کی بود آه کشيد ؟

من که نبودم .

بودم ؟ 

۲۶/۱۰/۷۵

 

نمی تپد . نمی تپد .

ديگر قلب تو نمی تپد .

چه کرده ای ؟

با خودت ؛ با دلت چه کرده ای که تپش دوباره را از آن گرفته ای .

نمی ريزد . اشکی نمی ريزد . چه کرده ای ؟

با چشمانت چه کرده ای که ديگر نمی گريند ؟

گريزی هست ؟

گريزی به تپيدن و گريزی به گريستن ؟

کجاست روزنه ی عبور ؟

روزنه ی خارج شدن از بهت ؛ خارج شدن از سکون .

دلم را به تو می سپارم .

دلم را به تو می سپارم .

تا تپيدن را به آن باز گردانی .

بی تپش و بی اشک مرگ چه ساکن می شود . زندگی چه خاموش .

به آن سو بنگر .

به آن اوج سپيد وآبی دور .

به خاطر آن روشنای فنا ناپذير ؛ برايم هديه ای از تپش بيا ور .

مردم از بس که مردم .

من؛ اين مرگ را دوست ندارم .

اين مرگ بی حس و حال را دوست ندارم .

کجاست راه خروج ؟

نشانم ده .

ای بزرگ فياض .

کجاست راه عروج؟

نجاتم ده .

من ؛ محتاج کمی تپش و کمی اشک هستم .

اشک هايم را به من باز گردان .

من اينجا دارم خفه می شوم .

دلم می خواهد کنار تو غوطه ور در اشک و تپش بميرم .

تو را قسم به بزرگنای مرگ

ای مرگ

کاری کن تا من در اشک و گريه وتپش بميرم...

        ۱۸/ ۱۰/ ۷۵